De Troosttaxi. Een metafoor voor vluchten in de liefde en over mijn keuze om niet in te stappen in de haast, maar stil te staan op de vluchtstrook. Over wat er gebeurt als leegte niet wordt opgevuld met een ander, maar wordt verdragen in jezelf. Over daten als markt van illusies, over mannen die verdwijnen in emotionele stilte en vrouwen die zichzelf verliezen
in overdrive sterk zijn en over een samenleving waar haast de norm is geworden.
"Zelfs verdriet krijgt een deadline."
Leven op de vluchtstrook
Na mijn scheiding 13 jaar geleden stond ik er alleen voor. Twee kinderen, geen huis, een leven dat opnieuw opgebouwd moest worden. Mijn energie ging naar veiligheid en stabiliteit, naar het dragen van verantwoordelijkheden die niet gedeeld werden. Na enige tijd kwam ik terecht in de wereld van het leed dat daten heet. Elke mislukte date bracht me terug naar dezelfde conclusie: ik had nog werk te doen bij mezelf. En terwijl ik mijn weg ging, keek ik om me heen. Ik zag hoe velen haast hadden om opnieuw iemand vast te grijpen. Hoe relaties vaak een vluchtweg werden. Ik ben dat gaan noemen: de Troosttaxi. Een tijdelijke rit om de stilte te vermijden, een omweg om niet bij jezelf uit te komen. En ja, ik prik hier door een romantische illusie heen: het sprookje dat een ander je redt. Dat verhaal mag wat mij betreft eindelijk ontmaskerd worden.
Geluk is geen snelkoppeling
Ik heb bergen verzet om geluk in mijzelf te vinden. Vrijheid, stilte, pijn. Eerlijk? Pijn kan lekker zijn. Het houdt je scherp, het dwingt je te voelen. Ik heb er bewust in willen blijven hangen, omdat ik wist dat daar de sleutel lag. Sit with It. Niet weglachen, niet wegdrinken, niet wegdaten. Maar in de maatschappij zie ik hoe haast de norm is geworden. We leven in een cultuur van snelle oplossingen: swipe naar rechts, bestel geluk, skip de pijn. Alles moet direct, alles moet nu. Zelfs verdriet krijgt een deadline. De Troosttaxi is het symbool van die haast: liever een snelle rit met iemand naast je, dan de lange weg naar jezelf.
Het gezin als constructie
Ik heb schuld en schaamte gekend. Het gevoel dat ik mijn kinderen iets ontnam: een gezin, een mannelijk figuur in huis. Maar ik heb geleerd dat eerlijkheid en aanwezigheid meer wegen dan het plaatje van compleetheid. Mijn kinderen zagen dat geluk niet in een partner zat. Ze vroegen ooit: “Mama, wil je nou eindelijk eens een man?” Hun vraag raakte me, maar hun observatie was nog belangrijker: ze zagen dat ik mijn vreugde vond in ons samenzijn, in mijn werk, in mijn groei. En hier doorbreek ik een hardnekkig idee: dat kinderen alleen gelukkig zijn in een zogenaamd compleet gezin. Onzin. Bij elkaar blijven “voor de kinderen” kan meer schade doen dan uitkomen voor je eigen geluk. Kinderen voelen spanning, zien toneelspel, en leren dat liefde een constructie mag zijn. Het voorbeeld dat ik koos – eerlijkheid boven schijn – is misschien pijnlijk, maar uiteindelijk helend.
Ik zie het dagelijks in mijn praktijk: volwassenen die nog steeds de gevolgen dragen van ouders die bij elkaar bleven “voor de kinderen”. Het laat diepe sporen na, vaak subtiel maar hardnekkig. Juist daarom geloof ik dat eerlijkheid, hoe rauw ook, meer heling brengt dan een zorgvuldig in stand gehouden constructie. Het neemt niet weg dat ik van mening ben dat je als ouders écht geprobeerd moet hebben om de relatie werkend te laten zijn, alvorens de verdrietige beslissing om uit elkaar te gaan te nemen. Want ook zien we zoveel kinderen worstelen met het verdriet en de gevolgen van hun ouders die niet meer bij elkaar zijn. Zij dragen veelal innerlijk verdriet, terwijl de wereld om hen heen gewoon doordraait.
"Een zelfstandige vrouw is geen decorstuk."
Sterk tot het breekpunt
Ik ben in overdrive sterk geweest. Een voorbeeld van veerkracht, onafhankelijkheid, doorzettingsvermogen. Maar ook een pantser dat afstand kan scheppen. Sterk zijn is mooi, maar doorslaan in sterk zijn maakt je soms onbenaderbaar. Veel mannen vinden een zelfstandige vrouw aantrekkelijk – tot ze merken dat zelfstandigheid geen decorstuk is, maar een spiegel. Een spiegel die hen confronteert met hun eigen leegte, hun eigen haast, hun eigen behoefte aan troost. En dat is precies waar de Troosttaxi vaak begint: niet uit liefde, maar uit angst voor die confrontatie.
De druk van buitenaf
Vriendinnen, kennissen, collega’s – ze pushten me om het aan te gaan. Uit angst dat ik eenzaam zou zijn of alleen achterblijf. Uit de overtuiging dat ik niet zo moeilijk moest doen. Hun zorgen waren liefdevol, maar ook een spiegel van een samenleving die relaties verheerlijkt als bewijs van geslaagd zijn. “Heb jij geen man?” “Hoe kan zo’n leuke vrouw nou nog geen man hebben?” Het zijn vragen die wekelijks terugkomen. Soms lach ik erom, alsof een man een Ikea-kast is die je gewoon bestelt en in elkaar zet. Al heb ik door de vele verhuizingen heel veel kasten in- en uit elkaar gehaald en ben ik inmiddels PAX-Pro. Maar toch doet het ook wel eens pijn, omdat twijfel zich soms stilletjes nestelt. Maar laat het duidelijk zijn: dit is geen oproep om die man te vinden. Ik ben niet op zoek. Ik ben er van overtuigd dat de liefde mij vanzelf wel vindt en dan niet als troost, maar als toevoeging.
De markt van illusies
"Liefde laat zich niet forceren."
Alleen en alles dragen
Het is december en elk jaar heb ik toch weer even de gedachte: weer een kerst verder zonder iemand naast me. Maar ik werd jong moeder. Dus voor mij geen rammelende eierstokken, geen haast. Ik voel me gezegend en heb alles al waar ik mijn geluk uit haal – en mijn handen vol aan. Als ik al een beetje tijd heb, besteed ik die graag aan mezelf. Zeker nu mijn kinderen meer zelfstandig zijn. Aan mijn eigen groei. Aan mijn eigen geluk. Maar ik ervaar ook de harde realiteit van vandaag: een tekort aan huizen, een duur leven, en de druk om alleen je broek op te houden. Het is niet aantrekkelijk om alles alleen te dragen. Kansen zijn vaak beperkt, niet omdat je niet sterk genoeg bent, maar omdat het systeem zo is ingericht dat samen (en het hebben van twee inkomens) vaak meer mogelijkheden biedt dan alleen.
Liefde als toevoeging, niet als redding
Ik heb ervaren dat een soulmate bestaat. Dat er een gevoel is dat alles overstijgt. Ik heb geroepen: ik ga niet meer voor minder dan dat gevoel. En ja, ik wens mezelf ook een fijne partner toe. Al roep ik al jaren: “doe mij maar een piloot!”. Iemand die net zo opgaat in zijn eigen ambities als ik. Die veel van huis is, maar aan mijn stem herkent wanneer hij naar huis moet komen.
Compassie voor de Troosttaxi
De Troosttaxi is mijn theorie, mijn spiegel. Een beeld dat laat zien hoe vaak we vluchten in een ander, terwijl de echte reis begint bij onszelf. We leven in haast. In een cultuur die geen tijd neemt voor stilte, voor pijn, voor herstel. Alles moet sneller, alles moet direct. Maar liefde laat zich niet forceren. Geluk laat zich niet bestellen. Blijf maar gewoon eens stilstaan op de vluchtstrook. Want soms is pijn een leermeester, soms is alleen-zijn een kracht, en soms is de Troosttaxi slechts een tijdelijke rit die ons eraan herinnert dat de weg naar geluk altijd bij onszelf begint. Natuurlijk hoop ik ooit in te stappen in die ene taxi die niet rijdt. Die taxi die stil staat en niet vraagt waar de rit naar toe mag, maar die zegt: “Je bent precies waar je moet zijn.”
Begrijp me niet verkeerd, troost zoeken in de ander is menselijk. Het komt voort uit de behoefte om te verbinden, uit de behoefte aan nabijheid, maar zeker ook uit angst voor leegte en uit een cultuur die ons heeft geleerd dat samen zijn de norm is en alleen zijn een tekort. Het is niet zwak, het is begrijpelijk. Maar er is een andere weg. Een weg waarin stilte niet langer een vijand is, maar een bondgenoot. Waar geluk niet afhankelijk is van een ander, maar begint bij het vermogen jezelf te dragen. Pas dan verandert de Troosttaxi van vlucht in bestemming.
© 2025 Soar Bravura