In mijn persoonlijke en professionele leven onderzoek ik de lagen onder het zichtbare. Ik verbind maatschappelijke thema’s met mijn eigen ervaringen, lichaam, praktijk en innerlijke wereld. Wat mij raakt, probeer ik te begrijpen. Wat ik zie gebeuren in mensen, probeer ik te duiden. En wat ik zelf meemaak, gebruik ik als ingang om dieper te kijken naar de gebeurtenissen in de wereld om mij heen.
Periodiek schrijf ik over een thema dat me bezighoudt: vaak rauw, soms poëtisch, altijd eerlijk. Mijn teksten zijn een uitnodiging. Niet om het eens te zijn, maar om te voelen. Om te durven kijken. Naar jezelf. Naar de ander. Naar wat er leeft onder de oppervlakte. Welke invloed jij hebt op jouw omgeving en welke invloed de omgeving heeft op jou.
De Troosttaxi. Een metafoor voor vluchten in de liefde en over mijn keuze om niet in te stappen in de haast, maar stil te staan op de vluchtstrook. Over wat er gebeurt als leegte niet wordt opgevuld met een ander, maar wordt verdragen in jezelf. Over daten als markt van illusies, over mannen die verdwijnen in emotionele stilte en vrouwen die zichzelf verliezen
Over huilen zonder tranen en de onderdrukking van ons innerlijk monster. Over wat er gebeurt als verdriet geen uitweg vindt. Over mannen die vastlopen in controle, over-presteren en emotionele stilte. Over gedrag dat we niet willen zien, maar dat we wél moeten leren begrijpen.
