De gasexplosie in de Utrechtse Visscherssteeg: hoe een straat kan openscheuren en een leven kan stilstaan, ook als je huis “ongeschonden” is. Hoe rouw en verdriet werden bekeken als content, terwijl er vooral mensen gemist werden die durfden te blijven. Hoe systemen alleen tellen wat zichtbaar breekt en missen wat het hardst pijn doet: naschokken achter tientallen voordeuren, maar ook protocollen en systemen dóór willen – terwijl zoveel levens nog proberen om overeind te komen.

De Troosttaxi. Een metafoor voor vluchten in de liefde en over mijn keuze om niet in te stappen in de haast, maar stil te staan op de vluchtstrook. Over wat er gebeurt als leegte niet wordt opgevuld met een ander, maar wordt verdragen in jezelf. Over daten als markt van illusies, over mannen die verdwijnen in emotionele stilte en vrouwen die zichzelf verliezen in overdrive sterk zijn en over een samenleving waar haast de norm is geworden.

Over huilen zonder tranen en de onderdrukking van ons innerlijk monster. Over wat er gebeurt als verdriet geen uitweg vindt. Over mannen die vastlopen in controle, over-presteren en emotionele stilte. Over gedrag dat we niet willen zien, maar dat we wél moeten leren begrijpen.